شاعر که میشوی

 شاعر که میشوی هزار شعر میخوانی‌ و هزار شعر میدانی و آخر در ترازوی سنجش وزن و قافیه بی‌ قافیه می‌مانی…

 شاعر که میشوی انگار با خودت و تمام شعرهایت بر سر مفهوم و مقصود دائم در رقابتی،

 شاعر که میشوی تمام حرفهایی که می شود ساده گفت پر از کنایه میکنی‌ و‌های های  به دنبال معنی‌ در واژه و واژه نامه به دور من و منظور من هی‌ میچرخی و هی‌ میچرخی ؛

 شاعر که میشوی پر از کوله بار حرف و حدیث و نقدی.

 شاعر که میشوی به حجم مثنوی هم که شعر بگویی انگار هنوز حرفی‌ در حنجره ات جا مانده.

 ولی‌ این دل پر صدا و این زمزمه‌های دلتنگی‌ انگار که مهمان همیشه همین خانه اند

هی‌ بر تو میکوبند

 و تو هی‌ میخوانی‌ و میسرایی

 و شعر میشوی